მაიორკა – ტურიზმის ინდუსტრიის შედეგები და ბუნების და კულტურის ჯერ კიდევ ხელშეუხებელი ნატეხები მასში.

Mallorca – die Auswirkungen der Tourismusindustrie und die brillanten Bruchstücke der Ursprünglichkeit დიდი სათაური კი გამომივიდა, მაგრამ ამ ორ ხაზს მინდა გავყვე და ამიტომაც გვერდი ვერ ავუარე ვერც ერთს. ერთის მხრივ ტურიზმის ინდუსტრიას, რომლის წარმომადგენელი მეც ვარ. და მეორეს მხრივ დედამიწაზე, იმ ადგილების მონახულების სურვილს, რომლებიც ყველაზე მეტად ინახავენ საუკუნეებს, ბუნების მისტიკას და ასე გაცრეცილი… Weiterlesen მაიორკა – ტურიზმის ინდუსტრიის შედეგები და ბუნების და კულტურის ჯერ კიდევ ხელშეუხებელი ნატეხები მასში.

ბარი და სცენები

მთავარ როლებში: მიმტანი, ქალი და კაცი. – ერთი ანდა, ორი კაპუჩინო, ქფქაფა რძით, ყავაში თვალჩაკიდული „აბა,რას შვები, როგორა ხარ?“ – ერთი კოვზი და მისი შაქარი, თვალებიდან გამოწურული თაფლით. „სულ მეცეკვება და მემღერება, ისე კარგად“. – ორი ვისკი და ერთი შემწვარი კარტოფილი, პომიდვრის საწებლით. „თუ ეგ ორი ერთმანეთს არ უხდება?“ -არა, ერთი ყველის ასორტი და ნახვრეტებში… Weiterlesen ბარი და სცენები

ბებო

ციმციმებს კურსორი და მელოდება… მელოდება, როგორც მე დაღლილი ბებიაჩემის სიკვდილს ველოდი. სადღაც ორი კვირს წინ გაურთულდა მდგომარეობა. ჩემი მშობლები ჩემთან იყვნენ ერთი კვირით ნოემბერში და როცა უკან დაბრუნდნენ, უკვე რაღაცნაირად შეიცვალა. დედაჩემს ხედავდა, ეძახდა და მაინც დედაჩემს ეძებდა… მეორე მარინას… უკვე 15 წელია წასულები ვართ მე და ჩემი ძმა, უკვე 10 წელია ჩემი მშობლები შვილიშვილებს… Weiterlesen ბებო

Barcelona

Bevor ich nach Barcelona flog, habe ich „Stadt der Wunder“ gekauft und begonnen zu lesen. Das Buch des bedeutenden Barcelonesen Autors Eduardo Mendoza ist mit einer Sprache geschrieben, die sich zwischen Ironie und Sarkazmus bewegt; genauso wie das Sujet des Romans – zwischen der Barcelonas Geschichte und Aufstieg eines jungen Mannes zu einem Großkriminellem. Das… Weiterlesen Barcelona

Ein, zwei, drei Passagiere meines Lebens

Vorbereitung Als ich am Abend des 22. August meinen Koffer packte, ging ich gedanklich allen Aktivitäten und Unternehmungen nach, die ich für den Urlaub geplant hatte. Anschließend packte ich für diese Aktivitäten notwendige Gegenstände ein und versuchte keine wichtigen Dinge vergessen. Beim Packen fiel mir ein, dass es fast unvermeidlich ist, etwas nicht zu vergessen.… Weiterlesen Ein, zwei, drei Passagiere meines Lebens

Der Ort, von dem wir ständig weggehen um wieder zurückzukommen.

Menschen haben verlernt einander zu grüßen. In so einer Großstadt wie Berlin, ist es mittlerweile verwirrend, wenn eine Fremde oder ein Fremder dich grüßt. Auf der Straße sind die Menschen in Eile, neurotisch, gestresst und sie haben keine Zeit, nicht mal kurz Hallo zu sagen. Aber nach meiner Beobachtung ist eigentlich nur eine Haltung, eine… Weiterlesen Der Ort, von dem wir ständig weggehen um wieder zurückzukommen.