Der Ort, von dem wir ständig weggehen um wieder zurückzukommen.

Menschen haben verlernt einander zu grüßen. In so einer Großstadt wie Berlin, ist es mittlerweile verwirrend, wenn eine Fremde oder ein Fremder dich grüßt. Auf der Straße sind die Menschen in Eile, neurotisch, gestresst und sie haben keine Zeit, nicht mal kurz Hallo zu sagen. Aber nach meiner Beobachtung ist eigentlich nur eine Haltung, eine Einstellung, die man sich selbst einbildet und dann daran glaubt. … Der Ort, von dem wir ständig weggehen um wieder zurückzukommen. weiterlesen

ქართული გოზინაყი და ემოცია ემიგრანტებისთვის

მერე ვფიქრობ, რა რაციონალური გავხდი. როგორ გავუუცხოვდი ჩემს მშობლიურ გარემოს, გავუუცხოვდი კიარა, მომენტებში გული მერევა მასზე და საშინლად აგრესიულად ვრეაგირებ. თუმცა იმასაც ვხდები, რომ ზარდახშა, სადაც ჩემი ემოციების ნამცეცებიღა დარჩა, აუცილებლად და სასწრაფოდ შესავსებია. და ამ ზარდახშას ვერ მივსებენ ის ადამიანები, რომლებიც პროგრესულად აზროვნებენ და გულისამრევს არაფერს აკეთებენ. ქართული გოზინაყი და ემოცია ემიგრანტებისთვის weiterlesen

Frühstücksmenü

Der Doppelespresso mit viel Milch – in einem Teeglas mit Gestell, der aus dem Teetrinkritual meiner Oma stammt, bringt auf meiner Frühstücksplatte die 50er Jahre. Der Joghurt mit den Haferflocken – in einem Keramiktöpchen – aus dem Alltag meiner Eltern verweilt auch in meinem Frühstücksmenü und schmeckt wie die 70er Jahre. Der rote, aus Brandenburg hergerollte Apfel bringt den Sommer 2015 zurück und den Geruch meiner sweet sweet family. Die blaue Kerze, aus der letzten Partynight … Frühstücksmenü weiterlesen